"Beyond Mourning"


 

"Beyond Mourning" - 2001


Installatie met Ciba tussen plexi, 50x60 en houten bank, editie van 6 stuks

 

© Roel Crabbé

 

 

 

 

 

 

 

klik afbeelding voor vergroting

    
     
     

 

Over "Beyond Mourning" :


Mijn moeder stierf toen ik bijna 4 jaar oud was. Ik verdrong elk beeld uit mijn herinnering en leefde door, wandelde langs de grenzen van uiterste wanhoop en uiteindelijk vond ik mezelf terug: eenzaam en overvol van verdriet.


Ik was 19 jaar oud toen mijn grootvader stierf. Ik woonde toen reeds 15 jaar bij mijn grootouders. De periode van zijn sterven is een van de meest indringende gebeurtenissen geweest in mijn leven. Alle moeilijkheden tussen ons werden uitgeklaard. Ik spendeerde uren bij hem alleen en vertelde alles tegen hem wat ik te vertellen had. Ik wist dat hij me hoorde. Alhoewel we onze verbondenheid vergeten waren in moeilijke tijden, vonden we daar, aan zijn sterfbed, samen de liefde terug.


Heel onze familie was aanwezig tijdens de laatste week van zijn leven. We namen afscheid. Het moment van zijn sterven straalde de zon op zijn gezicht. Ik stond met mijn grootmoeder, tantes en oom rondom zijn bed. We gaven elkaar de hand. Onze harten klopten als één in onze handpalmen, samen in dit tijdloze moment. Hij mocht werkelijk gaan.


Ik leerde over het leven, over ons kostbare bestaan op deze wonderlijke reis en de diepe verbondenheid die we kunnen ervaren wanneer we er ons voor openen.


In India, tijdens een tiendaagse Vipassana meditatie-retraite, kwam ik in de innerlijke stilte zoals ik die nog nooit ervaren had. Er was enkel vervulde leegte. Uit de leegte kwam het gezicht van mijn grootmoeder, ingesmeerd met witte as, de haren nat, de blik die mij doordrong. In haar blik zag ik voorbij het rouwen. Voorbij het oprijzen en verval van vorm.
Ik zag de tijdloze essentie, vol mededogen, eenvoud, stilte en vrede.


Deze ervaringen veranderden mijn leven en brachten me mede tot het werk dat ik nu doe. “Beyond Mourning” raakt aan de stilte voorbij de vorm en is een eerbetoon aan de voorouders, die vaak vergeten worden in onze samenleving.


Dit werk nodigt uit de eigen innerlijke ruimte te betreden en thuis te komen in onszelf. Een uitnodiging tot rusten in de innerlijke stilte en te luisteren naar het leven, dat tot elk van ons spreekt.




Het leven spreekt tot ons, fluistert eindeloos.
In de stilte vinden we onszelf.
In de stilte kunnen we onszelf omarmen,
in de stralende eenvoud van het leven.


Een vrouw staart naar ons,
het gezicht naakt van het reizen.
Haar ogen spreken van de stilte,
van de plaatsen in ons
en van de plaatsen voorbij ons.


Het leven spreekt tot ons, fluistert eindeloos.
Het leven spreekt tot ons, voorbij het rouwen
omarmt het ons: eindeloze mogelijkheden
geboren uit het hart der harten.